این مفهوم در بسیاری از نوشته های جبران خلیل جبران تکرار شده:

((براستی موجب بدبختی است اگر دست خالی پیش انسانها دراز کنم و هیچ دریافت نکنم، اما موجب نومیدی است اگر دستی پر دراز کنم و هیچ کس برای دریافتش نیابم..........))