یک سال از عمر این وب لاگ گذشت. یک سال این وب لاگ روزنه ای بود برایم به جهان بیرونی و زبان فارسی پلی برای نوشتن در دنیای مجازی. پلی به سوی جهان ایرانی. جهانی که به آن تعلق دارم و همزمان این جبر جغرافیایی را بر نمی تابم. در این مدت در همین جهان ایرانی و از طریق همین روزنه کوچک دوستان ارزشمندی یافته ام. دوستانی که همین جبر جغرافیایی برایم به ارمغان آورد، برای منی که از همه مرزها بیزارم.......

((من ۱۲ سال دارم ولی مدرسه نمی روم. )): و این یعنی او خواندن و نوشتن بلد نیست.

خسته از کوچهای پیاپی

زندگی در پناه سیاه چادرها

ای هفت سالگی.......

آب و آتش و زندگی که همچنان ادامه دارد...

در این ملک همواره مرده ها ارزشمند بوده اند و محترم.

بنای یاد بود شخصی که احتمالا مهم بوده و مرده .

در دنیا آدمهایی زندگی کرده اند که با هنر خود زیسته اند به گونه ای که هنر و زندگی برای آنها یکی بوده است. این چنین انسانهایی با زندگی خود و هنرشان در خاطرات می مانند. فروغ فرخزاد  از جمله این افراد بوده است. برای وی شعر نه گونه ای ادبی بلکه خود زندگی بوده است و فیلم هم و هنر به معنای کلی آن هم. به نظر من راز ماندگاری فروغ نه شعرهای او بلکه زندگی اوست  که این شعرها شرح آن است.

شعرهای فروغ مجال این را نیافت که وارد کتابهای درسی شوند اما فروغ و شعرش مخاطبان زیادی در میان نسلی دارد که شعرهای فروغ را در میان ممنوعه ها خوانده اند.

حسین منصوری  قسمتی از زندگی فروغ است. همواره در جستجوی این بودم که کودکی که فروغ از خانه جزامیان خانه سیاه است به فرزندی گرفت به کجا رسید. حسین منصوری هم اکنون در آلمان زندگی می کند و به ترجمه و تحقیق در زمینه ادبیات مشغول است. اخیرا در آلمان فیلمی درباره زندگی اعجاب آور حسین منصوری ساخته شده است : ماه ، خورشید ، گل ، بازی.

..... نوشته بودم از بلند پروازی می ترسم و بیمناک سقوطم. دوستی برایم نوشته بود خطر سقوط زمانی است که پایین را نگاه می کنی، هنگام پرواز فقط به آسمان نگاه کن و به بالاترها، وقتی پرنده مردنی است پس پرواز را به خاطر بسپار.