در قرن بیست و یکم هنوز آدمهایی وجود دارند که زندگی آدمیان کهن را دارند. فرزند طبیعتند و مرزی  نمی شناسند. کوچ می کنند . در عصر مناقشات اتمی هنوز آدمهایی وجود دارند که در پناه آتش خود را گرم می کنند. در زمانه انقلاب ارتباطات و اینترنت هنوز هستند کسانی که با تلویوزیون بیگانه اند.

زندگی عشایر شاید از دید من ناظر، جالب و بدیع باشد ولی آنها از زندگی خود راضی نیستند. این قصه درست مثل قصه توریستهای غربی است که زندگی ایرانی ها را جالب  می بینند در حالی که همه ساله صدها ایرانی از ایران کوچ می کنند.

چندی بیش برای ویزیت عشایر مناطق کلک به نواحی کوهستانی مرزی رفته بودم. سادگی زندگی کودکان عشایر بسیار اثر گذار بودم. دوربین همراهم نبود. اما در میان کوههای مرزی هم زندگی جریان داشت. جایی که کتاب ، روزنامه ، برق ، تلفن وجود نداشت. جایی که از مناقشات اتمی خبری نبود.

فکر ساخت یک فیلم مستند به سرم زده............................

(عکس از اینترنت)

برندگان جایزه سالانه مدیکال انفورماتیک عبیدلی و شرکت اپوکریت در آمریکا در سال 2007  اعلام شدند.  اینجا را کلیک کنید.

من هم در بین برندگان نهایی بودم ولی به من اطلاع داده شد که به علت تحریمهای آمریکا و به علت اینکه من در ایران زندگی می کنم جایزه هزار دلاری به من داده نخواهد شد ومن فقط در پروژه تحقیقاتی مربوط به بورسیه شرکت خواهم کرد. در هر حال من هم جزء برندگان بودم.

سالها پیش دوستی ار کتابی گفت درباره پزشکی از بازماندگان اردوگاه آشویتس و تفسیرهای وی از انسان و رنج و معنای زندگی. چند روز پیش به طور تصادفی در اینترنت این کتاب را یافتم. دکتر فرانکل در کتاب انسان در جستجوی معنا به شرح تجرباتی بی بدیل می پردازد. بارها فکر می کردم که روانپزشکان انسان را چون به صورت یک ماشین بیولوژیک می بینند هرگز قادر به درمان بیماریهای روانی نیستند. همواره در جستجوی رهیافتی بودم که در روانپزشکی انسان را انسانی ببیند. بسیاری از پیش فرضهای خود را درباه روانپزشکی ایده آل، معنای زندگی و فلسفه درد  در این کتاب یافتم. خواندن این کتاب را به همه توصیه می کنم. این کتاب را می توانید از اینجا و اینجا داونلود کنید. در زیر قسمتی از مقدمه کتاب به ترجمه دکتر نهضت صالحیان و مهین میلانی آمده است:

" در این کتاب ، دکتر فرانکل تجربه ای را که منجر به کشف «لوگوتراپی» شد توضیح می دهد. وی مدت زیادی در اردوگاه کار اجباری اسیر بود که تنها وجود برهنه اش برای او باقی ماند و بس. پدر ، مادر، برادر و همسرش یا در اردوگاه ها جان سپردند و یا به کوره های آدم سوزی سپرده شدند. خواهرش تنها بازمانده این خانواده بود که از اردوگاه های کار اجباری جان سالم بدر برد. او چگونه زندگی را قابل زیستن می دانست؟ در حالیکه همه اموالش را از دست داده بود؛ همه ارزش هایش نادیده گرفته شده بود ؛ از گرسنگی و سرما و بی رحمی رنج می برد و هر لحظه در انتظار مرگ بود. او به راستی چگونه زنده ماند؟ پیام چنین روانکاوی که خود با چنان شرایط خوفناکی رویاروی بوده است، شنیدن دارد. اگر کسی بتواند به شرایط انسانی ما عاقلانه و با دلسوزی بنگرد ؛ این شخص بی تردید باید دکتر فرانکل باشد. واژه هایی که از دل دکتر فرانکل بر می خیزد  ، بر دل می نشیند. چون بر تجربه های بسیار ژرف استوار است. صادقانه و ژرف تر از آن است که انسان  کوچکترین رنگی از فریب در آن ببیند. پیامهای او والاست و ارزنده. و کارهایش به خاطر موقعیت کنونی او در دانشکده پزشکی دانشگاه وین ، و به علت آوازه کلینیک های «لوگوتراپی» که امروزه در بسیاری از سرزمین ها با الگو برداری از پلی کلینیک شناخته شده ی عصب شناسی او در وین آغاز به کار می کند، شهرت جهانی دارد."